Prawidłowe żywienie świnki morskiej zapobiega chorobom i wydłuża życie. Źle zbilansowana dieta powoduje u świnek morskich problemy z zębami i prowadzi do wielu schorzeń. Jeśli chcesz, aby Twoja świnka żyła długo w dobrym zdrowiu, koniecznie dowiedz się, co powinna jeść, a czego należy w jej diecie unikać.

Żywienie świnki morskiej bezpośrednio wynika z faktu, że ten uroczy gryzoń to monogastryczny roślinożerca tylno-fermentujący. Chociaż brzmi to skomplikowanie, oznacza po prostu, że trawienie u świnki morskiej zachodzi w silnie rozwiniętym jelicie ślepym, które pełni funkcję ogromnej komory fermentacyjnej. Bardzo ważną rolę odgrywają w tym procesie pożyteczne bakterie. Różnorodność flory bakteryjnej i jej praca bezpośrednio zależą od bogatej we włókno pokarmowe diety.

U kawii domowych występuje również cekotrofia – mechanizm podwójnego trawienia. Kawie produkują dwa rodzaje kału: twarde bobki oraz miękkie grudki – cekotrofy. Te drugie są zjadane bezpośrednio z odbytu, co pozwala na odzyskanie m.in. witamin z grupy B, aminokwasów oraz ponowne zasiedlenie jelit pożytecznymi bakteriami.

Świnki morskie to roślinożerne gryzonie, dla których podstawowym składnikiem diety jest siano. Aby jednak ich dieta była kompletna i dostarczała im wszystkich składników odżywczych, siano należy uzupełniać warzywami, zielonką i wysokiej jakości granulatami.

Już wiesz, że układ pokarmowy świnki morskiej jest przystosowany do trawienia pokarmu o wysokiej zawartości włókna. Takie właśnie jest siano. Siano musi być dostępne w paśniku przez 24 godziny na dobę. Istotne są jego jakość i świeżość.

Włókna surowe (błonnik) dzieli się na frakcje strawne i niestrawne.

• Frakcja niestrawna stymuluje motorykę jelit (perystaltykę), co zapobiega niebezpiecznemu zastojowi pokarmu.
• Frakcja strawna jest rozkładana przez mikroflorę jelitową m.in. do krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych, które stanowią główne źródło energii dla świnek.

Włókno pokarmowe pełni też kluczową funkcję w ścieraniu zębów. Zęby kawii domowej (zarówno siekacze, jak i zęby policzkowe) rosną nieprzerwanie przez całe życie. Ich ścieranie zachodzi podczas żucia krzemionki zawartej w ścianach komórkowych traw i siana. Brak stałego dostępu do siana prowadzi do przerostu zębów. W skrajnych przypadkach mogą powstawać mosty zębowe, które uniemożliwiają śwince pobieranie pokarmu, w efekcie prowadząc do śmierci głodowej.

Świeże warzywa podawaj codziennie w ilości 100-150 g na jednego osobnika (tj. ok. 0,5-1 szklanki). Warzywa muszą mieć temperaturę pokojową, nie powinny być podawane bezpośrednio z lodówki. Unikaj warzyw nieświeżych lub nadpsutych, gdyż może to prowadzić do enterotoksemii, wywołanej przez toksyny wytwarzane przez bakterie beztlenowe (najczęściej z rodzaju Clostridium) wewnątrz układu pokarmowego.

Najbezpieczniejsze są warzywa liściaste (np. cykoria, sałata rzymska), które dostarczają wodę (nawadniają), ale jednocześnie zmuszają układ pokarmowy do intensywnej pracy mechanicznej, co zapobiega m.in. wzdęciom.

Nowe warzywa należy wprowadzać metodą małych kroków. Podawanie zaczynasz od niewielkiej ilości, jednocześnie obserwując reakcję ze strony układu pokarmowego kawii przez minimum 24 godziny.

Terminem „zielonki” określa się świeże części naziemne roślin, takie jak: trawy, zioła, liście krzewów oraz naci warzyw. Są one najbardziej zbliżone do naturalnego pokarmu dziko żyjących gatunków kawii. Wspomagają nawodnienie organizmu i ułatwiają przesuwanie treści pokarmowej. Nigdy nie podawaj mokrych ani „zaparzonych” zielonek po długim przechowywaniu w worku foliowym oraz skoszonych kosiarką.

Zielonki zalecane dla świnek morskich:

• Trawy i zboża (w formie zielonej) – np. młody owies, pszenica, kukurydza.
• Liście krzewów i drzew – np. liście malin, truskawek, porzeczek, młode liście i gałęzie brzozy, wierzby, leszczyny, jabłoni.
• Zioła i susze – pełnią przede wszystkim funkcję profilaktyczną i leczniczą, dostarczając niezbędnych mikroelementów, oraz wspomagają procesy metaboliczne i trawienne. Zioła w zasadzie możemy traktować jako suplement diety (5-10% dziennej porcji ), podając je codziennie w formie świeżej lub suszonej.

Lista podstawowych ziół, które mogą stanowić regularny dodatek do siana:

• Babka lancetowata – działa przeciwzapalnie, regeneruje błony śluzowe i wspiera odporność organizmu.
• Mniszek lekarski – stymuluje trawienie, działa moczopędnie (pomaga oczyszczać drogi moczowe) i wzmacnia organizm.
• Pokrzywa – bogate źródło żelaza i witaminy C. Najlepiej podawać suszoną, gdyż w tej formie traci właściwości „parzące”, stając się bezpiecznym przysmakiem.
• Liście malin i truskawek – działają ściągająco, wspomagają układ trawienny i są bogate w witaminy.

Lista ziół o działaniu celowanym, konkretnie wspomagającym organizm kawii:

• Mięta i melisa – działają rozkurczowo, uspokajająco i wspomagają apetyt przy problemach trawiennych oraz w trakcie rekonwalescencji.
• Rumianek – znany jest z właściwości antyseptycznych i łagodzących stany zapalne układu pokarmowego oraz jamy ustnej.
• Natka pietruszki i koper – mają bardzo wysoką zawartość witaminy C. Jednak ze względu na dużą ilość wapnia powinny być podawane z umiarem (maksymalnie 2-3 razy w tygodniu), aby uniknąć problemów prowadzących m.in. do kamicy nerkowej.
• Oregano – wykazuje silne działanie antybakteryjne i przeciwzapalne, pomaga w naturalnej detoksykacji organizmu.

Warto podawać również susze, takie jak sieczka z owsa, pszenicy i lucerny. Pamiętaj jednak, że lucerna ma wysoką zawartość wapnia i białka, jest także kaloryczna. Sieczki pełnią również istotną funkcję w ścieraniu zębów.

Każde nowe zioło wprowadzaj stopniowo, obserwując konsystencję kału, aby uniknąć biegunek. Zwróć też uwagę na jakość surowca. Unikaj zbierania ziół przy drogach oraz mrożenia ich. Mrożenie niszczy strukturę roślin i drastycznie obniża w nich zawartość witaminy C. W celu kompleksowego wsparcia zdrowia kawii domowej zalecam stosowanie gotowych (bez dodatku zbóż) mieszanek ziół podstawowych.

Podając zioła, koniecznie zwróć uwagę na ich skład. Zioła takie jak bazylia, lucerna czy szałwia są bogate w wapń. W przeciwieństwie do wielu innych ssaków kawie domowe absorbują wapń z pożywienia w sposób pasywny, niemal proporcjonalnie do jego zawartości w diecie, a nie według aktualnego zapotrzebowania organizmu. Nadmiar wapnia jest wydalany przez nerki. Problem pojawia się przy zbyt wysokiej zawartości tego pierwiastka w diecie dorosłych świnek, np. w wyniku podawania dużych ilości siana z lucerny, koniczyny czy niektórych ziół. Może to prowadzić do krystalizacji szczawianów wapnia i powstawania kamieni w pęcherzu moczowym.

Wybieraj wyłącznie bezzbożowe granulaty typu „all-in-one” (o jednorodnej wielkości, kształcie i strukturze), np. Tropifit All in 1 Cavia, Tropifit Naturals Rolls Cavia, które zapobiegają selektywnemu wyjadaniu i pokrywają zapotrzebowanie kawii na składniki pokarmowe, makro- i mikroelementy oraz witaminy. Unikaj tanich mieszanek z kolorowymi dodatkami (jak np. chrupki czy ciastka), ziarnami zbóż i orzechami, które prowadzą do otyłości i stłuszczenia organów.

Świnki morskie, podobnie jak ludzie, nie syntetyzują samodzielnie witaminy C. Zatem bardzo istotne jest dostarczanie jej w diecie. Zdrowa, dorosła świnka potrzebuje ok. 10-30 mg witaminy C na 1 kg masy ciała dziennie. U samic ciężarnych lub zwierząt chorych zapotrzebowanie to wzrasta do 50 mg/kg m.c.

Kawia domowa wypija średnio 50-100 ml wody na kilogram masy ciała na dobę. Zapotrzebowanie na wodę zależy również od ilości spożywanych świeżych warzyw. Bogaty w wodę ogórek zielony lub cykoria mogą naturalnie zmniejszać pragnienie.

Świeża, czysta woda musi być zawsze dostępna w poidle lub ciężkiej ceramicznej miseczce. Należy ją wymieniać codziennie. Warto również sprawdzić jej jakość, zwłaszcza chemiczną (np.: pH, azotyny i azotany, chlor, składniki mineralne), gdyż będzie to odgrywało kluczową rolę w zapobieganiu wielu schorzeniom czy chorobom, np. kamicy pęcherza moczowego.

Jeśli zaobserwujesz, że kawia zaczęła pić znacznie więcej niż zwykle, może to być pierwszy objaw cukrzycy lub niewydolności nerek, co wymaga niezwłocznej konsultacji z lekarzem weterynarii.

• Woda z kranu – jeżeli jest bardzo twarda (wysoka zawartość minerałów), zaleca się jej przefiltrowanie (np. w dzbanku lub filtrze do tego przeznaczonym), aby obniżyć poziom wapnia. Jeżeli masz wątpliwości co do jej bezpieczeństwa, możesz ją przegotować.
• Wody źródlane – są to wody zawierające najczęściej nie więcej niż 450 mg/l soli mineralnych. Jest to dobra alternatywa, jeżeli masz twardą i niesmaczną wodę kranową.
• Woda mineralna – niewskazana, ze względu na wysoką zawartość soli mineralnych (od 500 mg/l do wartości powyżej 1500 mg/l). Wysoka zawartość wapnia czy magnezu drastycznie zwiększa ryzyko powstawania kamieni w drogach moczowych.

• Poidła kropelkowe/smoczkowe – są najbardziej higieniczne, woda nie ulega zanieczyszczeniu ściółką czy odchodami.
• Miseczki ceramiczne – muszą być ciężkie, aby świnka ich nie wywróciła. Wymagają regularnego czyszczenia z resztek jedzenia i odchodów.

• Dodawanie witamin bezpośrednio do wody. Jest to praktyka niezalecana, gdyż nie ma kontroli nad tym, ile kawia faktycznie pobiera wody, a tym samym witamin. Ponadto tak ważna dla świnki witamina C ulega bardzo szybkiemu utlenieniu (już po ok. 30 minutach traci swoje właściwości) oraz zmienia smak wody, co może zniechęcić świnki do jej picia i prowadzić w konsekwencji do odwodnienia.
• Brak higieny poidła. W rurkach poideł często rozwijają się glony i bakterie. Należy je czyścić specjalnymi szczoteczkami lub wyparzać wrzątkiem raz w tygodniu.

• Wypieki –chleb, bułki czy ciastka – fermentują w żołądku, prowadząc do wzdęć.
• Produkty odzwierzęce –mięso, wędliny, jaja, mleko, sery, jogurty – pamiętaj, że świnki morskie są ścisłymi roślinożercami.
• Słodycze i słone przekąski – czekolada, chipsy, krakersy, orzeszki solone.
• Ziemniaki i obierki – zawierają solaninę, silnie toksyczny alkaloid, oraz słabo trawioną przez świnki skrobię.
• Cebula, czosnek, por, szczypiorek – zawarte w nich związki siarki podrażniają błonę przewodu pokarmowego. W rzadkich przypadkach może rozwinąć się niedokrwistość hemolityczna (anemia) na skutek rozpadu czerwonych krwinek.
• Rabarbar –zawiera duże ilości kwasu szczawiowego, który wiąże się z wapniem, tworząc nierozpuszczalne szczawiany. Ponadto kwas szczawiowy może podrażniać jelita i zaburzać ich pracę.
• Awokado –zawiera persynę, czyli związek chemiczny, który dla ludzi na ogół jest nieszkodliwy. Natomiast dla wielu zwierząt, w tym świnek morskich, jest to silna toksyna. Jego spożycie prowadzi do trudności w oddychaniu, zaburzeń pracy serca, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci.
• Warzywa strączkowe (fasola, groch, soja) –uważane przez ludzi za zdrowe i bogate w białko, nie są odpowiednie dla świnek morskich, których dieta oparta na sianie jest niskobiałkowa i niskoenergetyczna. Ich podawanie zaburza trawienie i powoduje wzdęcia.
• Sałata lodowa i masłowa – mają znikomą wartość odżywczą. Często zawierają wysokie stężenia pestycydów i azotanów, co może wywoływać biegunki.
• Owoce z pestkami –pestki jabłek, moreli czy wiśni zawierają amigdalinę, która uwalnia w organizmie cyjanowodór.
• Rośliny ozdobne – tulipan, żonkil, hiacynt, konwalia majowa, lilia, bluszcz, dracena, fikus, skrzydłokwiat, poinsecja (gwiazda betlejemska), cis – są trujące.
• Trawa z kosiarki –błyskawicznie fermentuje i może zawierać związki toksyczne ze spalin oraz oleje silnikowe.
• Kolby klejone miodem, dropsy i biszkopty –przekąski, w składzie których jest cukier, melasa i tłuszcz, niszczą mikrobiom jelitowy, mogą powodować nadwagę i problemy gastryczne.
• Lizawki solne i kostki wapienne – zwiększają ryzyko kamicy układu moczowego. Niezbędne minerały powinny pochodzić z ziół i warzyw.
• Produkty zawierające zboża i ziarna.

• Siano to podstawa – powinno być świeże, aromatyczne i zawsze dostępne.
• Nowe pokarmy wprowadzaj stopniowo – zawsze w małych ilościach, obserwując reakcję świnki.
• Kontroluj ilość podawanego jedzenia, aby chronić świnkę przed nadwagą.
• Codziennie podawaj zielonki i warzywa – dla urozmaicenia diety.
• Owoce traktuj jako przysmak – podawaj rzadko i w niewielkich ilościach.
• Dokładnie myj wszystkie warzywa i owoce przed podaniem.
• Usuwaj niezjedzone resztki pokarmu, aby zapobiec ich psuciu.
• Unikaj niezdrowych przysmaków zbożowych – czytaj składy i wybieraj te, które zawierają warzywa i zioła.
• Zapewnij stały dostęp do świeżej, czystej wody – to równie ważne jak pokarm.

Żywienie świnki morskiej opiera się na rozwadze i zdrowym rozsądku. Jednak najlepszym źródłem rzetelnych informacji i wiedzy z pewnością są wieloletni hodowcy, których praktyczne doświadczenie jest bardzo cenne, oraz kluczowi producenci pokarmów dla zwierząt, którzy dbają o naukowe aspekty i najnowsze trendy w bilansowaniu diet.

Twoja świnka morska ciężko oddycha? A może oddycha bardzo szybko, choć odpoczywa? Takie objawy to sytuacja alarmowa, wymagająca natychmiastowej wizyty u lekarza weterynarii. Dowiedz się, jakie objawy wskazują na choroby serca u świnki morskiej oraz jak wygląda opieka nad chorym pupilem.

Świnki morskie to zwierzęta doskonale maskujące objawy choroby. Instynktownie ukrywają słabość i ból, aby nie stać się celem drapieżnika. W rezultacie objawy wielu chorób, w tym choroby serca, stają się widoczne dopiero wtedy, gdy problem jest już w zaawansowanym stadium.

Choroby serca diagnozowane u świnki morskiej:

• kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) – to najczęściej diagnozowana choroba serca, która charakteryzuje się osłabieniem mięśnia sercowego i powiększeniem jego komór, co zmniejszenia zdolność do pompowania krwi,
• wady zastawkowe – problemy z zastawkami serca prowadzą do cofania się krwi i niewydolności krążenia.

Zwróć uwagę na poniższe zmiany:

• problemy z oddychaniem – szybki oddech w czasie spoczynku, ciężki oddech lub (rzadziej) kaszel,
• zmiana zachowania i aktywności – niechęć do ruszania się, osłabienie lub szybkie męczenie się przy małej aktywności,
• utrata apetytu – osłabienie i niechęć do jedzenia, nudności i ogólne złe samopoczucie,
• utrata masy ciała – konsekwencją braku apetytu jest chudnięcie zwierzęcia,
• sinica – niebieskie zabarwienie dziąseł i języka z powodu niedotlenienia (to już bardzo zaawansowany objaw!).

Jeśli podejrzewasz problem z sercem, konieczna jest wizyta u lekarza weterynarii (najlepiej specjalizującego się w zwierzętach egzotycznych), który przeprowadzi:

• badanie kliniczne (w tym osłuchanie serca),
• badanie krwi w celu wykluczenia innych chorób systemowych,
• badania dodatkowe:

• rentgen klatki piersiowej (RTG) – pozwala ocenić wielkość serca, stan płuc oraz obecność płynu w jamie opłucnowej lub w samych płucach (obrzęk płuc),
• echokardiografia (USG serca) – pozwala ocenić grubość mięśnia sercowego, ruch zastawek, frakcję wyrzutową oraz przepływy krwi.

Leczenie chorób serca u świnek morskich opiera się na stabilizacji pacjenta i zarządzaniu objawami poprzez podawanie leków pomagających sercu pracować efektywniej i kontrolować objawy niewydolności. Niezbędne jest jednak dodatkowe wsparcie opiekuna, jak:

• minimalizacja stresu –stres zwiększa obciążenie serca, ogranicz zatem m.in. hałas i gwałtowne ruchy,
• kontrola temperatury – zapewnij pupilowi komfort termiczny i unikaj przegrzania,
• odpowiednie żywienie – jeśli świnka traci apetyt, może wymagać dokarmiania strzykawką; każda kawia potrzebuje również stałego dostępu do świeżego siana i witaminy C,
• ścisłe monitorowanie – codzienna kontrola liczby oddechów (w spoczynku!) oraz wagi zwierzęcia.

Podsumowując: ciężki lub szybki oddech u świnki morskiej jest stanem nagłym. Im szybciej uzyskasz pomoc specjalisty, tym lepsze rokowanie dla Twojego pupila. Pamiętaj, że leki kardiologiczne oraz prawidłowa opieka często pozwalają na znaczące wydłużenie i poprawę jakości życia zwierzęcia.

Odchody Twojej świnki morskiej to jeden z najważniejszych wskaźników funkcjonowania jej układu pokarmowego i ogólnego zdrowia. Jaki kolor, kształt i konsystencję powinien mieć zdrowy stolec kawii domowej? Dowiedz się, co kupa świnki morskiej mówi o jej diecie i sprawdź, kiedy iść do lekarza weterynarii.

Zdrowa świnka morska produkuje duże ilości twardych, jednolitych odchodów. Cechy prawidłowej kupy świnki morskiej:

• kształt – owalny lub cylindryczny, przypominający ziarenka ryżu – taki kał oznacza prawidłową fermentację jelitową;
• konsystencja – kał musi być dobrze uformowany i twardy, ale jednocześnie rozgniatać się pod naciskiem i nie być kruchy; taka konsystencja oznacza, że kawia ma w diecie odpowiednią ilość błonnika i pije wystarczająco dużo wody;
• kolor – ciemnobrązowy;
• zapach – delikatny, opisywany jako zapach siana.

Świnka morska powinna się wypróżniać wielokrotnie w ciągu dnia. Jeśli zauważysz spadek liczby wypróżnień, może to być wczesny objaw zatrzymania pasażu przewodu pokarmowego.

Sprzątając klatkę, zwracaj uwagę na wszystkie zmiany w kształcie, konsystencji lub ilości kału. Każda taka zmiana wymaga dokładniejszej obserwacji i konsultacji z lekarzem weterynarii, zwłaszcza jeśli utrzymuje się dłużej niż 12-24 godziny. Niepokój powinny budzić:

• Mały i suchy kał. Małe, okrągłe i kruche kuleczki mogą oznaczać, że Twoja świnka je za mało siana. Może to prowadzić do problemów z zębami i nieprawidłowej motoryki jelit. Skonsultuj się z lekarzem weterynarii i zwiększ podaż siana.
• Kał łączący się w „sznury”. Kształt odchodów może być prawidłowy. Jednak gdy bobki są połączone ze sobą cienką nitką włosów, nie wróży to nic dobrego. Wskazuje natomiast na nadmierne wylizywanie sierści, co może prowadzić do potencjalnej niedrożności przewodu pokarmowego.
• Miękki kał lub biegunka. Luźny, papkowaty lub całkowicie wodnisty kał to groźny objaw. Może go powodować stres, nagła zmiana diety, podanie niektórych leków lub choroba (np. zakaźna). Biegunka oznacza ryzyko odwodnienia i wymaga konsultacji z lekarzem weterynarii.
• Brak wypróżnień. Brak jakichkolwiek odchodów przez kilka godzin to bardzo poważny problem. Może go powodować ból, stres, choroba lub niedostateczne spożycie błonnika. Jeśli w ciągu 4-6 godzin Twoja świnka morska się nie wypróżni, natychmiast udaj się do lekarza weterynarii.

Świnka morska oprócz zwykłego kału wydala również miękkie, jasnobrązowe, zgrupowane „w kiście”, błyszczące odchody (nazywane cekotrofami), które natychmiast zjada. Dlaczego to robi? Cekotrofy są bogate w witaminy z grupy B i K. Ich zjedzenie jest kluczowe dla uzupełnienia składników odżywczych. Jeśli widzisz cekotrofy w klatce, może to oznaczać, że Twoja świnka ma ich nadmiar lub jest chora, np. bolą ją stawy i nie jest w stanie sięgnąć do odbytu, aby je zjeść.

Pamiętaj, że dieta oparta w 80% na świeżym sianie to najlepsza recepta na idealne bobki Twojej świnki morskiej!

Choroby świnek morskich (kawii domowych) to często temat mało znany ich opiekunom. Tymczasem grzybica u świnki morskiej to dość powszechny problem, dlatego warto wiedzieć o niej kilka podstawowych rzeczy. Z artykułu dowiesz się, jak wygląda grzybica u świnki morskiej, a także jak przebiegają diagnostyka i leczenie tej choroby.

Powodem rozwoju choroby bardzo często są złe warunki hodowlane – nadmierne przepełnienie klatek, czynniki stresujące oraz inne choroby. Grzybicy sprzyjają wysoka wilgotność i temperatura.

Ponadto grzybica stosunkowo łatwo się przenosi. Zarodniki mogą znajdować się na przedmiotach, ściółce czy po prostu włosach zwierząt. Wiele świnek morskich to bezobjawowi nosiciele grzybicy – i to właśnie zwierzęta, które nie prezentują objawów, często stanowią źródło zakażenia dla innych osobników oraz ludzi.

Grzybica u świnki morskiej objawia się złamanymi włosami i okrągłymi wyłysieniami. Zmiany początkowo są zlokalizowane na czubku nosa, ale mogą rozprzestrzeniać się na cały pyszczek i małżowiny uszne. W ciężkich przypadkach dotknięty jest również grzbietowy obszar krzyżowo-lędźwiowy.

Brak leczenia może prowadzić do wtórnych zakażeń bakteryjnych, czego konsekwencją są krosty, grudki oraz strupy. Pojawiają się również dokuczający zwierzęciu świąd skóry oraz stan zapalny.

Podczas wizyty lekarz weterynarii przeprowadza podstawowe badanie kliniczne oceniające ogólny stan zdrowia kawii domowej. Następnie wykonuje się kilka testów, które mają pomóc w postawieniu trafnej diagnozy.

Grzybica może wyglądać podobnie do:

• wszawicy,
• otarć mechanicznych, np. o elementy klatki,
• infestacji roztoczami magazynowymi,
• zakażenia Cryptococcus neoformans,
• infestacji świerzbowcem.

Podstawowe badania to zeskrobina skóry, którą ogląda się pod mikroskopem w poszukiwaniu pasożytów, oraz badanie lampą Wooda (ultrafiolet), które pokazuje fluorescencję włosów zaatakowanych przez grzybicę. Kolejne czynności to badanie wyrwanych włosów oraz badanie mykologiczne – posiew.

Szybko wprowadzone leczenie powoduje ustąpienie zmian i minimalizuje możliwość rozprzestrzeniania się choroby na inne zwierzęta lub domowników.

Jak leczyć grzybicę u świnki morskiej? Zawsze pod kontrolą lekarza weterynarii! Terapia może być miejscowa lub ogólnoustrojowa. Ogólnoustrojowo stosuje się najczęściej itrakonazol, który podaje się zwierzątku doustnie przez 3-4 tygodnie. Do wyboru jest jednak również kilka innych substancji, a decyzję podejmuje lekarz prowadzący leczenie. Leczenie miejscowe polega na stosowaniu kremów oraz kąpieli w szamponach zawierających składniki przeciwgrzybicze.

W przypadku wystąpienia grzybicy należy zadbać nie tylko o leczenie, ale także o dezynfekcję skażonych miejsc. Ważne są odkurzanie i umycie tych powierzchni przy użyciu odpowiednich środków, np. rozcieńczonego z wodą wybielacza chlorowego. Konieczne jest również wymienianie ściółki każdego dnia.

Na szczęście grzybica to choroba, która dość łatwo poddaje się leczeniu, ale sama terapia musi trwać kilka tygodni. Pamiętaj, że podawanie leków należy kontynuować również po ustąpieniu zmian skórnych.