Nie ulega wątpliwości, że prawidłowa dieta jeża pigmejskiego ma bezpośredni wpływ na jego zdrowie, kondycję i długość życia. Jeże afrykańskie (pigmejskie), jak każdy inny gatunek, mają ściśle określone zapotrzebowanie na witaminy, minerały, białka, tłuszcze oraz węglowodany. Zadaniem opiekuna jest dostarczenie pokarmu, który jak najlepiej odpowiada tym potrzebom.

W naturze jeże pigmejskie żywią się głównie owadami. Chętnie polują również na ślimaki, dżdżownice i inne bezkręgowce. Chociaż klasyfikuje się je jako zwierzęta owadożerne, to często określa się je również jako zwierzęta względnie mięsożerne. Z tego powodu, mimo że fundamentem ich diety są bezkręgowce, dla zachowania pełni zdrowia ich dieta wymaga również niewielkiego dodatku składników roślinnych.

Wybierając karmę dla jeża pigmejskiego, zwróć uwagę na zawartość białka (25-35%), tłuszczu (10-20%) oraz błonnika (5-10%). Równie istotny jest stosunek wapnia do fosforu, który powinien wynosić około 1,5:1. Nadmiar fosforu skutkuje zaburzeniem gospodarki wapniowo-fosforanowej, co może prowadzić do metabolicznej choroby kości (MBD). Ważna w żywieniu jeży jest również chityna z pancerzyków owadów czy innych bezkręgowców, która poprawia perystaltykę jelit i działa jak włókno pokarmowe.

Dieta jeża pigmejskiego powinna być jak najbardziej urozmaicona. Dlatego, komponując menu dla swojego kolczastego pupila, staraj się uwzględnić następujące składni:

• Gotowe karmy dla jeży – mogą być wygodną bazą, stanowiącą ok. 50-60% diety, którą należy uzupełniać o owady, warzywa, jaja i mięso. Przykładem takiej karmy jest Tropifit Atelerix, która jest chętnie jedzona przez jeże i stanowi solidną podstawę ich diety.
• Sucha i mokra karma dla kotów – bardzo często to podstawowy element diety, stanowiący 50-60% jej składu. Wybieraj karmy dobrej jakości, o niskiej zawartości tłuszczu.
• Owady – najlepiej odzwierciedlają naturalną dietę jeży. Owady karmowe możesz podawać zarówno żywe, jak i suszone. Najlepszym wyborem są szarańcze , świerszcze np. Tropical Crickets, karaczany czy mączniki np. Tropical Mealworms. Natomiast drewnojady podawaj z umiarem ze względu na wysoką zawartość tłuszczu.
• Jajka – ugotowane na twardo są świetnym dodatkiem do diety.
• Mięso drobiowe i ryby – mogą być podawane surowe (zaleca się wcześniejsze przemrożenie w celu pozbycia się większości patogenów), jak i gotowane, bez soli (bezpieczniejsza opcja). W przypadku ryb należy zwrócić szczególną uwagę, aby nie zawierały ości.
• Serduszka drobiowe – możesz podawać jako urozmaicenie diety po wcześniejszym zamrożeniu w celu pozbycia się ewentualnych patogenów.
• Warzywa i owoce – stanowią dobre urozmaicenie diety. Wiele jeży bardzo lubi dojrzałe gruszki, jabłka i truskawki. Pamiętaj jednak, że owoce mają dużo cukru, dlatego podawaj je rzadko i w małych ilościach tylko jako dodatek, gdyż nie stanowią istotnego elementu diety. Warzywa możesz podawać częściej, ale również w niewielkich ilościach.
  

Przyjmuje się, że dorosły jeż pigmejski powinien otrzymywać 2-3 łyżki pokarmu dziennie. Natomiast młode osobniki do 6. miesiąca życia oraz samiczki w ciąży i karmiące mogą dostawać więcej karmy. Warto też stosować w ich wypadku karmy o wyższej zawartości białka i tłuszczu.

Jeśli dieta jeża pigmejskiego jest uboga w wapń, można przemyśleć jego suplementację, szczególnie u młodych osobników. Niektórzy decydują się na suplementowanie zwierzaków pyłkiem pszczelim, szczególnie w okresie obniżonej odporności, po zabiegach, po antybiotykoterapii czy ogólnie po przebytych chorobach. Pyłek można drobno zmielić i posypać nim karmę. Ważne, aby każdą suplementację konsultować z lekarzem weterynarii specjalizującym się w zwierzętach nieudomowionych, ponieważ nadmiary witamin, mikro- i makroelementów potrafią być równie niebezpieczne jak ich niedobory.

Oczywisty i bardzo ważny jest dostęp do świeżej wody. Wodę możesz podawać w poidle lub w misce. Bardzo ważne jest, abyś codziennie ją wymieniał. Możesz podawać wodę przegotowaną, filtrowaną, źródlaną lub z kranu.

Dieta jeża pigmejskiego nie powinna zawierać takich produktów jak:

• awokado,
• kawa i herbata,
• cukier i ksylitol,
• owoce cytrusowe,
• orzechy,
• zboża i produkty zbożowe – jeże to owadożercy, zbyt duża ilość zbóż ma negatywny wpływ na ich zdrowie,
• mleko i nabiał – ssaki po odstawieniu od matki tracą zdolność do trawienia laktozy poprzez zanik aktywności enzymu laktazy,
• pestki owoców i ziarna,
• sól,
• czekolada i kakao,
• rośliny strączkowe, cebulowe, kapustne,
• przyprawy,
• karma dla psów – zwykle takie karmy zawierają zbyt dużo składników roślinnych, a za mało białka.

• Karmienie „na oko” lub ciągła dostępność karmy – podawanie zbyt dużej ilości pokarmu prowadzi do otyłości i otłuszczenia narządów wewnętrznych, co skutkuje ich niewydolnością.
• Podawanie produktów przeznaczonych dla ludzi, takich jak: parówki, szynka, mięso gotowane w słonej wodzie, gotowany makaron. Nawet ich niewielka ilość podawana jako przysmak może mieć poważne konsekwencje zdrowotne.
• Stosowanie niskiej jakości karm – karmy takie mają dużą ilość zbóż, dużo odpadów pochodzenia zwierzęcego, wysoką zawartość fosforu, tłuszczów i niską zawartość białka.
• Karmienie o złej porze – jeże są zwierzętami zmierzchowymi, dlatego najlepiej karmić je wieczorem. Bywa, że przestawiają się i dostosowują aktywność do pory karmienia czy wybiegów, wówczas porę karmienia należy dostosować do aktywności swojego pupila.
• Stosowanie wyłącznie suchej karmy – choć to wygodne, nie powinno się ograniczać diety do jednej suchej karmy. Warto stworzyć urozmaicone menu w oparciu o owady, mięso, warzywa i jajka.
• Nieprawidłowy stosunek Ca:P w diecie – zaburza gospodarkę wapniowo-fosforanową, co może prowadzić do metabolicznej choroby kości (MBD), która skutkuje krzywicą lub u dorosłych zwierząt odwapnieniem i łamliwością kości. Warto pamiętać, że wapń odpowiada za skurcze mięśni i jego niedobór może powodować drżenia mięśni, a nawet problemy z sercem.
• Hiperwitaminoza/awitaminoza – przy źle dobranej diecie mogą pojawić się niedobory lub nadmiary poszczególnych witamin. Gdy tylko pojawią się niepokojące objawy, natychmiast należy zgłosić się do lekarza weterynarii specjalizującego się w zwierzętach egzotycznych.
• Czerwone i pomarańczowe warzywa – nie powinny przekraczać 20% mieszanki warzywnej ze względu na wysoką zawartość witaminy A.

• Jeżeli podajesz owady karmowe, wcześniej nakarm je wartościowym pokarmem, np. warzywami lub karmą wysokobiałkową. To przełoży się na ich wyższą wartość odżywczą.
• Sucha karma i twarde pokarmy minimalnie spowalniają odkładanie się kamienia nazębnego u jeży.
• Monitoruj regularnie wagę jeża, ponieważ pozwala to szybko zauważyć ewentualne zmiany, wskazujące na złą dietę lub problemy zdrowotne.
• Pamiętaj, że miękkie pokarmy zwiększają ryzyko problemów stomatologicznych, takich jak stomatitis (zapalenie jamy ustnej), poprzez szybsze odkładanie się kamienia nazębnego.
• Nie podawaj owadów złapanych w naturze (tzw. planktonu łąkowego), gdyż mogą przenosić pasożyty. Owady kupuj w dobrych hodowlach owadów karmowych.
• Zwracaj uwagę na proporcje Ca:P w owadach. Wiele owadów ma niekorzystny stosunek Ca:P, dlatego dobrze jest je czasem posypać preparatem mineralnym np. Tropical Vigorept Mineral.

Zapewnienie odpowiedniej diety jest bardzo ważne dla zdrowia jeża. Jako że są to małe zwierzęta, bardzo łatwo u nich zarówno o niedobory, jak i nadmiary składników, a także zatrucia. Pamiętaj, że podane ilości poszczególnych składników oraz dawkowanie karmy są orientacyjne. Każdy zwierzak jest inny. Bardziej aktywne jeże mogą potrzebować trochę więcej karmy, młode osobniki – więcej białka i wapnia, natomiast starsze jeże mogą wymagać bardziej miękkiego pokarmu, a chore osobniki – specjalistycznych diet. Jeżeli masz wątpliwości jak karmić swojego jeża, skonsultuj się z wyspecjalizowanym lekarzem weterynarii lub dietetykiem weterynaryjnym. Natomiast jeżeli wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy, niezwłocznie udaj się do lekarza weterynarii o specjalizacji zwierząt nieudomowionych.

Jeże pigmejskie to niezwykle aktywne i energiczne zwierzęta, które w nocy potrafią pokonać nawet kilka kilometrów. Aby zapewnić im zdrowie, dobrą kondycję i najwyższe poczucie bezpieczeństwa, musisz stworzyć im odpowiednie warunki bytowe. Podstawą jest właściwie dobrane lokum – bezpieczna przestrzeń, w której Twój kolczasty pupil spędzi większość swojego życia. Dlatego pierwsze pytanie przed zakupem zwierzaka, które należy sobie zadać, brzmi: co będzie lepsze dla jeża – terrarium, klatka czy kojec? Każde z tych rozwiązań ma swoje wady i zalety, które bezpośrednio wpływają na komfort oraz zdrowie Twojego zwierzaka.

Pierwszym sposobem trzymania jeża jest odpowiednio dobrane terrarium. Masz do wyboru kilka typów terrariów: szklane, z płyty OSB, ze sklejki laminowanej, z akrylu, z PCV, z czego dwa ostatnie są dość rzadko spotykane. Jeśli jeż nie jest nauczony korzystania z kuwety, zdecydowanie najlepiej sprawdzą się terraria, które nie będą pochłaniać wilgoci. Absolutną podstawą w terrarium jest dobra wentylacja. Najpopularniejsze ułożenia kratek wentylacyjnych to bok góra – drugi bok dół, góra – przód dół. Im większa przestrzeń wentylacyjna, tym lepiej. W terrarium łatwo jest utrzymać odpowiednią temperaturę oraz czystość.

Drugą opcją jest odpowiednio duża klatka. Pamiętaj, że w klatce rozstaw prętów nie powinien być większy niż 1,5 cm, gdyż jeże mogą próbować przeciskać główki przez szpary i utknąć. Jednak głównym minusem klatki są przeciągi i problem z utrzymaniem stałej temperatury. Dlatego bardzo ważne jest, aby klatka stała w miejscu nienarażonym na przeciągi i gwałtowne zmiany temperatur.

Niektórzy hobbyści wybierają dla jeży kojec, np. z łączonych modułów. Jest to coraz bardziej popularne rozwiązanie. Moduły pozwalają dostosować wielkość i kształt wybiegu do miejsca, jakim dysponujesz. Jednak w kojcu, podobnie jak w klatce, trudniej utrzymać odpowiednią temperaturę.

Minimalne wymiary klatki lub terrarium dla jeża pigmejskiego to 100 x 40 cm podstawy. Wysokość może być mniejsza, ok. 30 cm, ponieważ jeże nie wspinają się. Jeśli jednak możesz przeznaczyć dla jeżyka więcej miejsca, to idealne lokum dla jednego osobnika powinno mieć powierzchnię 120 x 60 cm i wysokość ok. 40 cm.

Zarówno odpowiednią temperaturę, jak i wilgotność zdecydowanie najłatwiej utrzymać w terrarium. W lokum jeża warto zamontować termometr oraz higrometr, które pozwolą kontrolować te parametry. Odpowiedni zakres temperatury dla jeża pigmejskiego to 22-27^oC. W niższej temperaturze jeże mogą zapaść w hibernację, co kończy się dla nich śmiercią. Warto pamiętać, że przegrzanie jest równie niebezpieczne co wyziębienie.

Z kolei wilgotność powinna wynosić 40-60%, czyli tyle, ile na ogół jest w naszych domach. Wyższa wilgotność może skutkować pojawianiem się pleśni, natomiast zbyt niska może przyczynić się do problemów z układem oddechowym jeży. Najbardziej narażone na utrzymywanie zbyt wysokiej wilgotności są terraria ze słabą lub źle umiejscowioną wentylacją.

Co zrobić, gdy w domu masz temperaturę niższą niż ta zalecana dla jeża? Masz kilka opcji, aby ogrzać terrarium dla jeża:

• Maty grzewcze – są dostępne w różnych rozmiarach. Warto zadbać o to, aby mata zajmowała ⅓-½ powierzchni terrarium. Podkładasz ją pod terrarium/klatkę/wybieg; nigdy do środka. Moim zdaniem jest to najwygodniejsze rozwiązanie.
• Kable grzewcze – są grubsze niż mata, dlatego w przypadku ich użycia warto przemyśleć postawienie klatki na małych nóżkach, a sam kabel podkleić pod klatką, np. za pomocą taśmy aluminiowej.
• Żarówki/promienniki grzewcze – z uwagi na fakt, że jeże są zwierzętami nocnymi, odradzam używanie żarówek grzewczych. Zdecydowanie lepiej sprawdzą się ceramiczne emitery, których jedyną rolą jest grzanie. Ważne jest ustawienie promiennika w odpowiedniej odległości od podłoża, aby utrzymać właściwą temperaturę.

Każde z tych rozwiązań wymaga użycia dodatkowego sprzętu, jakim jest termostat. Dzięki niemu będziesz mógł utrzymać zadaną temperaturę, co zapobiegnie przegrzaniu lub wyziębieniu zwierzaka. Na termostacie ustawia się temperaturę, do jakiej ma się nagrzać tzw. punkt grzewczy (miejsce, gdzie zwierzak będzie się wygrzewać), i gdy temperatura będzie odpowiednia, źródło ciepła wyłączy się, a gdy będzie spadać – ponownie zostanie włączone.

Na rynku dostępne są bardzo różne podłoża. Jedne z nich nadają się bardziej, inne mniej. Każde ma swoich zwolenników i przeciwników.

Trociny to często wybierane podłoże ze względu na łatwość utrzymania higieny. Ważne, aby wybrany produkt był bardzo dobrze odpylony. Jeże mają krótkie nóżki i chodzą z pyszczkami przy ziemi, dlatego obecność pyłu w trocinach może bardzo negatywnie wpłynąć na ich układ oddechowy. Drugą ważną kwestią jest rodzaj drewna – najlepiej, aby były to trociny z drzew liściastych, które nie mają intensywnego zapachu. Absolutnie odradzam stosowanie trocin zapachowych.

Podkłady jednorazowe, często używane w kojcach dla szczeniaków, to również bardzo dobre rozwiązanie dla jeży. Dobrze chłoną wilgoć, są tanie, a ich codzienna wymiana pozwala zachować czystość i higienę.

Pellet drewniany to rozwiązanie rzadko wybierane. Pellet jest twardy, może więc powodować powstawanie odgniotków na łapkach jeży. Dodatkowo po kontakcie z moczem pellet rozpada się na pył, który trudno posprzątać.

Żwirki drewniane/kukurydziane również są twarde, natomiast w porównaniu do pelletu nie rozpadają się. Niektóre z nich po kontakcie z moczem zbrylają się, co ułatwia sprzątanie. Jednak zdarza się, że zmoczony żwirek przykleja się do dna terrarium i trudno go usunąć. Natomiast jest to bardzo dobre rozwiązanie do kuwety.

Drybed (vetbed) to świetne rozwiązanie w połączeniu z materiałem chłonnym użytym pod spód, np. podkładem dla szczeniąt. Drybedy są zazwyczaj antypoślizgowe i jednostronnie przepuszczalne. Oznacza to, że mocz czy woda przepływa do warstwy chłonnej, a zewnętrzna warstwa pozostaje sucha. Jest to szczególnie dobre rozwiązanie dla jeży nauczonych korzystania z kuwety.

Koce to rozwiązanie, którego nie polecam. Pochłaniają całą ciecz i w efekcie stwarzają warunki odpowiednie do rozwoju bakterii czy grzybów. Koce pozostają długo mokre, co może negatywnie wpłynąć na zdrowie jeża.

Im większe lokum, tym więcej miejsca do zagospodarowania. Absolutnie podstawowym wyposażeniem są: domek (przynajmniej jeden), dwie miski lub miska i poidło, kuweta oraz kołowrotek.

• Domek – może być drewniany lub materiałowy; ważne, aby jeż miał możliwość swobodnego wejścia.
• Kuweta – powinna mieć niski próg; można wykonać ją samemu z plastikowego pojemnika lub kupić, np. kuwetę narożną.
• Kołowrotek – wybór odpowiedniego kołowrotka jest kluczowy dla zdrowia zwierzaka. Średnica nie powinna być mniejsza niż 30 cm. Mniejsze kołowrotki będą powodować nienaturalne wygięcie kręgosłupa. Należy unikać kołowrotków z efektem nożyc. Może się bowiem zdarzyć, że jeżyk będzie chciał zejść z jeszcze kręcącego się kołowrotka i kołowrotek nożycowy może w tym momencie wyrządzić mu ogromną krzywdę. Bieżnia powinna być pełna, bez otworów, gdyż kołowrotki z niepełną bieżnią zwiększają ryzyko wpadnięcia łapki jeża w szczelinę podczas biegania, co może się skończyć tragedią.
• Kuweta z piaskiem do kąpieli – warto do klatki włożyć kuwetę z dość gruboziarnistym piaskiem. Należy unikać piasku dla szynszyli, ponieważ może wysuszać skórę jeża. Kąpiele w piasku pomogą zachować higienę zwierzaka, a także zapewnią mu rozrywkę.
• Zabawki – w klatce można także umieścić przeróżne tunele, maty węchowe, a także więcej różnych domków.

Nie polecam używania pięterek, a jeśli już się na nie zdecydujesz, to powinny być one niskie i z łagodnym wejściem. Jeżyki to niezdary, może się zdarzyć, że, spadając z pięterka, zrobią sobie krzywdę. O wiele lepiej jest po prostu powiększyć powierzchnię klatki, niż rozbudowywać ją w górę.

Zapewnienie odpowiednich warunków dla jeża wymaga na start konkretnego budżetu, wiedzy i miejsca, natomiast nie jest trudne.

Afrojeż białobrzuchy lub inaczej jeż pigmejski to niewielki, egzotyczny ssak zyskujący popularność jako interesujący domowy pupil. Choć jego uroczy wygląd i łagodne usposobienie przyciągają wielu miłośników zwierząt, opieka nad nim wymaga wiedzy, cierpliwości i odpowiedzialności. Z tego wpisu dowiesz się, jakim zwierzęciem jest afrojeż białobrzuchy oraz czy jest to gatunek odpowiedni dla Ciebie.

Pigmejski jeż afrykański – to często spotykana nazwa, jednak nie jest ona poprawna. Zgodnie z zasadami przyjętymi w publikacji „Polskie nazewnictwo ssaków świata”, wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, polskie nazwy ssaków powinny składać się z dwóch członów – nazwy rodzajowej i epitetu gatunkowego. Dlatego jedyną poprawną i oficjalnie uznaną nazwą jest afrojeż białobrzuchy. Natomiast nazwa „jeż pigmejski” używana jest jako nazwa handlowa. Stosowane są też inne określenia, np.: afrojeż pigmejski, jeż białobrzuchy, jeż afrykański, afrykański jeż pigmejski, jeż czteropalczasty.

Co ciekawe – jeże pigmejskie dostępne w hodowlach to hybrydy wywodzące się od afrojeża białobrzuchego, który został skrzyżowany z jeżem algierskim. Udział procentowy genów jeży algierskich jest zależny od linii hodowlanej. Jednak głównym składnikiem genetycznym pozostaje afrojeż białobrzuchy, z tego względu jeż pigmejski oficjalnie przyjmuje nazwę Atelerix albiventris.

Gromada: Mammalia(ssaki)

Rząd: Erinaceomorpha (jeżokształtne)

Rodzina: Erinaceidae(jeżowate)

Podrodzina: Erinaceinae(jeże)

Rodzaj: Atelerix (afrojeże)

Gatunek: Atelerix albiventris (afrojeż białobrzuchy)

Jeże pigmejskie są krzyżówkami jeży algierskich oraz jeży białobrzuchych, co oznacza, że ich forma hodowlana nie występuje w naturze. Natomiast ich przodkowie zamieszkują Afrykę Środkową i Wschodnią (jeż białobrzuchy) oraz Północną (jeż algierski).

Długość życia pigmejków wynosi zwykle około 5-6 lat, choć zdarzają się osobniki dożywające nawet 9 lat! Długość życia jest zazwyczaj kwestią osobniczą, jednak nie można zapomnieć o tym, że dobre warunki bytowe, dobra dieta oraz odpowiednia opieka weterynaryjna mogą znacznie wydłużyć życie Twojego pupila.

Te krępej budowy zwierzaki wyróżniają się spośród innych ssaków włosami przekształconymi w twarde kolce, które służą im do obrony i są rozmieszczone na grzbiecie. Dorosły jeż ma 5 000-7 000 kolców, natomiast oseski mają około 100, a podrostki – około 3 000-3 500 kolców. Brzuch pokrywa delikatne, białe futro. Jeże mają około 15-25 cm długości i kształtem przypominają łezkę. W hodowli występują 3 podstawowe typy sylwetki, które różnią się osiąganą, zdrową wagą:

• linia drobna – 300-350 g,
• linia średnia – najczęściej spotykana – 350-450 g,
• linia duża – 450-550 g. 

Samice zwykle są nieco masywniejsze od samców. 

Jeże mają dłuższą szczękę od żuchwy, przez to ich ząbki są widoczne od dołu. Mają duże czarne oczy, czarny, wilgotny nos oraz okrągłe, urocze uszka. Ich krótkie kończyny ­– przednie pięciopalczaste i tylne czteropalczaste – są zakończone ostrymi pazurkami.

U jeży najlepszą i najłatwiejszą metodą określania płci jest ocena zewnętrznych narządów płciowych. Oswojone jeże można oglądać, trzymając je na rękach, natomiast płochliwe – w przezroczystym pojemniku/akwarium. Samce jeży mają ujście narządów płciowych umiejscowione na brzuchu, z dala od odbytu, czasem można pomylić je z pępkiem, natomiast samice mają je tuż przy odbycie.

Jeże pigmejskie występują w różnych odmianach barwnych. Jest ich zarejestrowanych ponad 90, w tym albinotyczne oraz różne ubarwienia dominujące, recesywne i białe. Odmianę określa hodowca na podstawie koloru oczu, maski oraz kolców.

• Odmiany dominujące – zdecydowana większość kolców jest przepasana ciemniejszym kolorem.
• Odmiany recesywne – występuje spora ilość kolców nieprzepasanych.
• Ubarwienia białe – zdecydowana większość kolców jest nieprzepasana.
• Ubarwienia albinotyczne – oczy czerwone, skóra i nos różowe, kolce nieprzepasane, białe.

Jeże są zwierzętami o nocnym i samotniczym trybie życia. Oznacza to, że znaczną część doby przesypiają, a największą aktywność wykazują wieczorem i w nocy. Nie potrzebują towarzystwa innych jeży. Wręcz przeciwnie – mogą wykazywać zachowania agresywne wobec innych przedstawicieli swojego gatunku. 

Charakter u jeży pigmejskich to kwestia mocno osobnicza. Większość osobników z dobrych hodowli jest od małego przyzwyczajana do obecności człowieka. Jednak nawet najlepiej oswojony jeż potrafi wykształcić płochliwy charakter. Niektóre osobniki są bardzo ciekawskie, otwarte i łagodne, zaś inne mogą być bardziej płochliwe. Bardzo rzadko zdarza się, żeby jeże przejawiały agresję wobec człowieka. Zwykle przestraszony zwierzak zwija się w kolczastą kulę, stroszy kolce i prycha, wzdrygając się przy tym. Takie zachowanie ma na celu odstraszyć potencjalnego drapieżnika. Ciekawym zachowaniem jest tzw. samoopluwanie się. Kiedy jeż napotyka przedmiot o nieznanym zapachu, zaczyna go lizać, a później toczy pianę z pyska i opluwa się nią. 

Afrojeż białobrzuchy to gatunek głównie owadożerny. Podstawę diety powinny stanowić bezkręgowce, tj.: szarańcze, mączniki, świerszcze, karaczany czy drewnojady, oraz dobrej jakości karma dla kotów. Bazę diety może natomiast stanowić gotowa karma dla jeży pigmejskich – Tropifit Atelerix. Dietę należy uzupełniać niewielką ilością warzyw.

Afrojeże białobrzuche osiągają dojrzałość płciową w wieku 7-9 tygodni w przypadku samców oraz 8-12 tygodni w przypadku samic. Najlepszy moment na pierwsze krycie samicy wypada między 6. a 12. miesiącem. Odpowiedni wiek jest tutaj bardzo ważny, aby ciąża mogła przebiegać bezproblemowo. Samice jeży przystępują do rozrodu zazwyczaj 1-2 razy w roku. Nie należy dopuszczać ich częściej niż 3 razy w roku, ponieważ może to negatywnie wpłynąć na zdrowie samicy. Po 3 latach samiczki tracą zdolność do rozrodu. Ciąża u jeży trwa 30-46 dni. Samce nie biorą udziału w wychowywaniu młodych. 

Jeże mają bardzo słabo wykształcony wzrok, natomiast nadrabiają to węchem i słuchem. Ich uszy są w stanie odbierać częstotliwości niesłyszalne dla człowieka. Pokarmu szukają głównie przy pomocy węchu oraz częściowo słuchu.

• Jeże samoopluwają się, kiedy poczują nowy zapach.
• Nie strzelają kolcami!
• Nie hibernują jak jeże europejskie, dla nich hibernacja może skończyć się śmiercią.
• Jednej nocy są w stanie przejść wiele kilometrów, dlatego warto zaopatrzyć terrarium w kołowrotek lub zrobić wybiegi.
• Mają słaby wzrok, ale bardzo dobry węch. 
• Są częściowo odporne na jad węży i owadów. 
• Wydają wiele dźwięków służących im do komunikacji, takich jak: prychanie, szczekanie, fukanie, piszczenie.
• Jeże okresowo zmieniają kolce, ten proces to tzw. quilling.
• Przestraszony jeż zwija się w kolczastą kulkę.
• Mają krótki ogonek, który zazwyczaj jest schowany pod kolcami.
• Są terytorialnymi samotnikami, łączą się w pary tylko na czas rozrodu.

Te małe niepozorne zwierzaki w naturze potrafią przejść nawet kilka kilometrów w poszukiwaniu jedzenia czy partnera do rozrodu. Choć wydają się milutkie, w rzeczywistości są bardzo terytorialne i nie tolerują innych osobników swojego gatunku. Jeże pigmejskie to niezwykle ciekawe i nietypowe zwierzęta, a ich obserwacja daje wiele radości.